Nermin bir zamanlar dansı nefes almak kadar doğal yaşardı.
Mutfakta çay kaynarken ayakları ritme girer, salonun ortasında dönerken saçları havanın hafifliğine karışırdı.
Müzik onun için sadece bir ses değil, kalbinin dışarıya açılan gizli penceresiydi.
Sonra bir gün…
Kimsenin tam anlayamadığı bir sessizlik çöktü içine.
Ne bir kavga, ne bir kırılma…
Handan,hamamdan geçtik
Gün ışığındaki hissemize razıydık
Saadetinden geçtik
Ümidine razıydık
Hiçbirini bulamadık
Kendimize hüzünler icadettik
Devamını Oku
Gün ışığındaki hissemize razıydık
Saadetinden geçtik
Ümidine razıydık
Hiçbirini bulamadık
Kendimize hüzünler icadettik




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta