Damlaya damlaya göl olmuyor
Artık yokluğa akıyor tüm sular
Gözler Boş bakıyor ama sözler
Can yakıyor, el yakıyor..
Kusurlar Ateş gibi yanıyor!
Yatağından kurumuş tüm ne varsa;
Sonbahar yetmiyor kış lazım buna
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta