Damlalar Şiiri - Dağlar Özügüç

Akşam güneşi inerken çatılara,
Davetsiz gölgeler girer kapılardan içeri
Bir kandilin son titrek ışığı gibi
İçime kapanıyor bütün yollar.
Yine de uzaklarda bir yerde
Adını bilmediğim bir bahar saklıdır
Zamanı gelince en uzun kışlar bile
Bir damla güneşe yenilir
Kayalardan sızıp gelmiş bir damlayım,
En sert kayaları aşındırır sabrım
Az görünürüm ama yolumu bilirim.
Damla diye horlama beni,
Dalım yurdum ardımdadır benim.
Nice kurak yazlar geçti
Yine de eksilmedi gönül hatıram
Dökülen damlalar çoktan yolunu seçti