Damlacıklar Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

I

Yaşadığım yerin en güzel yanı
Senin de burada yaşıyor olman
Çünkü aynı gökyüzüne bakıyoruz
Belki aynı anda...

II

Kim bilir hangi mevsimde
Başladı bu aşk
Belki sonbaharda
Sararan yapraklar arasında
Belki de
Hep vardı...

III

Seni sevmek
Sessiz sessiz büyümek
İçimde bir ağaç gibi
Dalları göze uyanan

IV

Seni seviyorum
Çocuk gibi
Dünyayı ilk kez
Görüyormuşçasına
Öyle masum
Öyle büyük

V

Sen benim
En güzel devrimim
En büyük özgürlüğüm
Kalbimde açan
En kırmızı çiçeksin

VI

Seni sevmek
Kocaman bir şey
İçimde büyüyor
Deniz Gibi
Gökyüzü gibi

VII

Kırk yaşında bir adam
Deli gibi sevebilir mi?
Onsekiz yaşındaki
Bir genç gibi
Sevebilir kardeşim
Sevebilir

Vlll

Seni sevmek
İçimde bir memleket haliydi
Hangi mevsimde açtığını bilmediğim
Ve dağların ardında kaldığı için
Hasreti çekilen
Bir çiçek gibi...

IX

Bir başkasının
Sevdiği çiçeklere
Avucumu uzatırken
Gülümsemeyi
Onun gözlerinden ödünç aldım.

X

İlkbaharda umut
Yazda tutku
Güzde hüzün
Kışta beyaz
En güzel aşk
Dört mevsimi de
Sevebilmektir.

Xl

Aşk dediğin
Şu denizdir işte
Ne ilkbaharı bellidir
Ne sonbaharı
Hep aynı mavilikte
Hep aynı hüzün
Ve hep aynıdır ve selam...

Xll

Aşk
Görünmeden çok özlemeyi sever
Dokunmadan çok düşlemeyi
Ve aşk öyle haindir ki,
Nerede imkansız varsa
Gider onu sever.

Xlll

GÖZLÜK
Gözlerime taktığım pencere
Dünyayı düzeltmeye yarayan camlar
Arkada kalan bulanık gerçekler