Damla damla biterken

Damla damla biriktiriyorum nefreti,
göllerim doldukça sular dinginleşir.
Her hazin sonun ardından,
bir baraj çekiyorum nehirlerime.

Biriken killer yapışıyor kalbine, kara
dillerin dokuyor sevgisizliği
kurumuş dere yataklarına.
Gözlerimde kararmış bir damla umut,
çağlayanlarda sensizlik uğurtu.

Benim şelalem tersten akar,
gözlerinin sahtekârlığı gölüme kan kusar.
Yosunlar yeşerir biriken killerden,
yalancı besinler gibi dolanır içimde.

Sen, yutulacak bir taşsın;
karnımda oturan sancı,
bedenime zararsın artık,
ama ruha sızan bir hastalık gibi.

Her gün biraz daha biriktiriyorum nefreti,
nehirlere baraj çekerek
suskunlukla kuruyorum kalbimi.
Sonrası mutlak bir kuruluş:
bir ben,
bir de mezar taşı.

Damla damla düşüyor toprağa gözyaşları,
gözyaşlarıyla harç yapıyorum duvar örüyorum kalbime.
Senin olmayan özgürlüğünü alıyorum,
yaşam mücadelesine katık ediyorum kendimi.

Killer yaşıyor yüreğinde,
atılmaz bir leke bu;
damla damla düşüyorum yere,
saracak bir beden yok seni.

Bir sen çıplaksın,
bir de kuruttuğun nehir.
Yine kadehin dibinde buluyorsun kendini,
başkasının kolunda yalancı bir öpücükle.

Damla damla yazıyorum kararmış sayfalara,
bir kalem kusuyor,
bir de zaman.
Nice pencerelerde rüzgâr eser,
masada kâğıtlar dökülür — ama nafile.

Bir ben,
bir de mezar taşıma kazınmış söz var:
“Damla damla biterken…”