Umudun duvarlarını sardım hüzünle
Kalp kapımı kilitledi akan yaş damlaları
Damarlarımdaki kana boğdum ışıltını
Sensizliğe bulandı, buğulandı aşk acıları
Yokluğun esintisiyle üşüdü yalnızlığım
Sıkıca kapadım gönlümün panjurlarını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Zaman çözer,gömmeye kalkarsan volkan olur.Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta