Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
yine muhteşemsin değerli dostum, dizelerinde özlem giderdim. kutluyorum sevgilerimle
Günün Vitrininde çok şık duran değerli şiirinden dolayı Kardeşim Fatma Hatun ESEN'i içtenlikle kutluyorum.
Sayın Seçici Kurul'a teşekkürler...
Günün şiiri için, Sevgili şairimizi kutlar, seçici kurula teşekkür ederim. Selam ve sevgiyle
SICAK DİZELER
Hemen belirtmeliyim ki, çok rahat okunan gerçekçi duyguların sıcacık esişini ruhunuzda hissediyorsunuz.
Sevdiklerine el eden bir dost elinin tılsımlı işaretini gören dost yürekler, hiç vakit kaybetmeden, pervaneler misali ışığa koşuyorlar.
Ya ışığın sıcağına dayanamayacaklarını bildiklerinden yahut bu dost elin, onların kendi ateşinde yanmasına izin vermeyişinden, meczup gelişlerini, uzaktan seyre ve kısa misafirliğin avantajına terk ediyorlar.
Ne kimsenin yanmasına izin veriyor seven, ne de kendi yanmasına ve özellikle de kederler içinde perişan olmasına…
Sarhoşluğun gidişi, gelip dönenlerin hayrına.
Kavuşmak!..
Yakmadan kavuşmak…
Bir anlık birlikteliklere bile neler verilmez ki…
O sevginin sıcaklığını hissetmek ve sonra gerekiyorsa yok olmak…
İşte gerçek seven, gerçek duygular besleyen kendi büyüklüğünü, yüceliğini, sevmenin önemini burada belli ediyor.
Gelenleri ağırlıyor, insanca, sevgiyle…
Gidenleri uğurluyor, ellerinde sevgi dolu bavulla, yine insanca…
*
Tasvirler güzel, duygular güzel anlatılmış.
Sevginiz daim, sağlığınız hep yerinde olsun.
Misafirperverlik duygularınız hep dostça, sevgi dolu olsun.
Sevgi ve saygı rüzgârları esenliğiniz olsun, Sayın Fatma Hanım.
Hikmet Çiftçi
04 Mart 2014
“GERÇEK DOSTLAR BİRLİĞİ”
'Devri daim' desek mi? Hani gayri iradi olan... Evrenin kendi dinamiği...
Yoksa bizim tercihlerimiz ile, ötekilerin tercihleri arasındaki çelişkide mi etkili?
Sanırım her ikisi de...
'Avucumuza aldık' dediklerimizin kayıp gidişini güzel anlatıyor şiir...
Başarılı çalışmasının karşılığı olan 'günün şiirini' ve değerli şaireyi kutluyor, seçici kurula da teşekkür ediyorum...
Kelebeğe dönüşür gibi tırtıl
Çiçeğe durmuş gibi ağaç
Tohum çatlar gibi
Geliyorsunuz
Bir bakıyorum
Damağımda mayhoş gidişler
Kime kavuşsam
Elinde bavul
Dilinde ayrılık
hoş bir şiir. tebrikler
Şiirdeydim,beğeni ve göz izlerimi bırakıyorum güzel dizelere,
sevgilerimle.....Tebrikler.
Her gelişin, bir de gidişi vardır Fatma hanım. Keşke gidişler olmasa...
Güzel bir şiir okudum, yazan eller dert görmesin.
yolgeçen hanıdır bu dünya,sevgili Fatma...gelenin gittiği yer de bellidir aslında...buna rağmen yaşarız,yaşadığımızı sanarak...bir damla sevgi için..ötesi mi;ötesi bizde olan şeylerdir...hani say desen,sayamam valla..:)
şiirin güzeldi..özellikle 4.bölüme bayıldım...
kutluyorum sevgilerimle...
Nadide kaleminize ve yureginize saglik saygilarimla
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta