Dalıma Binme Benim Şiiri - Sadık Kocabaş

Dalıma Binme Benim
Ezelden ikrar verdik, yoldan dönen değiliz,
Eğriyi doğru sanıp dalıma binme benim.
Biz bu aşkın narıyla pişmişiz, kül değiliz,
Yükün ağır gelir de dalıma binme benim.

Kışın ayazı dursa, içimizde har biter,
Sabır taşı çatlarsa dumanımız zor tüter,
Gönül bir viranedir, dertli baykuşlar öter,
Baykuş olup ansızın dalıma binme benim.

Emek işçisiyim ben, her sözümde bin ter var,
Sırtımda onca asrın bıraktığı keder var,
Herkesin bir vadesi, bir yazılmış kader var,
Azrail’e özenip dalıma binme benim.

Feryadım dünyayı tutar, isyanım destan olur,
Sen gidersen bu alem dar gelir zindan olur,
Dervişliğim bir anda kükremiş aslan olur,
Pençemi göstermeden dalıma binme benim.

Şerbet diye içeriz, gelse de ölüm bize,
Zulmetin gölgesiyle sakın ha gelme bize,
Bir katre sevda için kul olduk cümlemize,
Kulu hor görüp öyle dalıma binme benim.

Katıksız acıları sinesinde saklayan,
Gözyaşını derya edip ömrünü ayıklayan,
Kendi yangınlarında yüreğini dağlayan,
Ateşimi deşip de dalıma binme benim.

Viran oldu haneler, şehri ateşe verdim,
Seninle başlayan o hayalleri bitirdim,
Zıvanadan çıkarsam akıl-fikir yitirdim,
Çıldırmış hallerimle dalıma binme benim.

Mihnetim Hakka'dır, kula minnet eylemem,
Sözümün arkası var, yalan yanlış söylemem,
Kalemsiz Şair’im ben, başka makam istemem,
Hükmümü kendim verdim, dalıma binme benim.