Bankların üzerindeki dalgınlığıma bırakabilsem,
Gecenin yürüyüşlerindeki hayallerim gibi seni.
Söylemesem de içimden bir an bile geçirsem,
Viraneler benim, deliliğim ve kendi üzerime çökmüş en büyük lanetim…
Küllerle yolculuğum ciğerlerimle yıkılarak,
Yüzüme vursun dumanı geç olmadan;
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta