Kalmışım kendi kendime
Fazlalık olup taşmışım denize
Dalgalanıp durulmuş
Durulup köpürmüşüm
Eksilmişim mehtaba baktıkça
Bazen kelebeğin Bir kanat çırpışında
Bazen gecenin en sessiz saatinde
Bir ben daha dökülmüş içimden
Kimseler duymadan adımı
Kendime bile yabancı durmuşum
Bende bırakmışım kendimi
Dalganın omzuna
Ve anlamışım o an
İnsan en çok
Kendinde boğulurmuş.
Kayıt Tarihi : 7.3.2026 07:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!