Akşamlar kimsesiz, karanlık,ıssız ve afaki
Adımlarım birer Yahya, Orhan, Nef’i,
Ne bileyim! ? Belki..belki de Baki.
Yıldızlar saçlarımla meşgul bu ara,
Denizse süzgün, rahat ve de çekici bir saki.
Gözlerinin gök maviliğindeyken,
Kıyıma hırçınca çarpan dalgalar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
