Şimdi bir daktilonun sesinde uyuklayan şiir kadar
yorgunum... Odamın en eski ve en kıdemli sandalyesinin
belirsiz zamanlarda gıcırdaması, diri
tutuyor umudumu... Ömrünü siyaha adamış bir
duvardan farksızım... Öylece susuyorum; fakat
gölgemi de kimselerden eksik etmiyorum. Canım
sağ olsun...
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta