Dağ Başından Duman İnsan Başından Boran ...

DAĞ BAŞINDAN DUMAN
İNSAN BAŞINDAN BORAN EKSİK OLMAZ

Dağ başından duman eksik olmaz,
İnsan başından boran…
İçimde bir dağ ki, sönmeyen bir volkan,
Hasret rüzgârlarıyla savrulur yamaçlarım.
Eksilmez dumanı, tükenmez kederi,
Yakar özlem yangını, sarar sancıları.

Dağ başında duman, gönlümde boran,
Hasretle yanar, sönmeyen volkan.
Gurbet yolunda yoldaşım sensin,
Unutmaz seven, unutmaz zaman.

Ben gurbeti dağlarda öğrendim,
Her taşı bir sır, her gecesi zindan.
Yıldızlar tel tel dökülürdü saçlarından,
Sabahı bekleyen yolcuların.

Bir kuş uçururdum her şafak vakti,
Kanadında giderdi selamım.
Ulaşır mıydı bilmezdim,
Varıp da dinler miydi ahım?

Dağ başında duman, gönlümde boran,
Hasretle yanar, sönmeyen volkan.
Gurbet yolunda yoldaşım sensin,
Unutmaz seven, unutmaz zaman.

Dağlar bana dedi ki: “Ey garip!
Senin yükün bizim yükümüzdür.
Yüreğindeki yangın korunu,
Bizim karlarımız bile söndüremez.”

Bir nehir gibi aktım kayalardan,
Önüme çıkan her şeye “eyvallah”.
Ama bir dönemeç vardı yolun,
Dönünce gördüm: Vardığın her yer, başlangıçtı aslında.

Dağ başında duman, gönlümde boran,
Hasretle yanar, sönmeyen volkan.
Gurbet yolunda yoldaşım sensin,
Unutmaz seven, unutmaz zaman.

Şimdi bir çınar gibi kök saldım,
Bu toprağa, bu taşa, bu sessizliğe.
Dağlar bana sırlarını fısıldadı:
“En uzun yol, kendine giden yoldur.”

Gurbet, sen benim yoldaşımsın!
Hasret, sen benim yarenimsin!
Dağların sözü budur işte:
“Düşen kalkar, ölen yaşar, seven... unutmaz.”

Dağ başında duman, gönlümde boran,
Hasretle yanar, sönmeyen volkan.
Gurbet yolunda yoldaşım sensin,
Unutmaz seven, unutmaz zaman.

Fatih Mehmet Yiğit