Dağların Kızı Şiiri - Zihni Derin

DAĞLARIN KIZI

​Bu dağların kızıyım, boynumu eğmem,
Yıldızlara dokunur, yere hiç değmem.
Fırtınayla büyüdüm, dert nedir bilmem,
Yayla yolları taştan, aşar giderim,
Kendi deli nehrimde coşar giderim.

​Dağların rüzgarıyım, serindir yelim,
Bazen bir tufan olur, bükülmez belim.
Gönülden gönüle dökülür dilim,
Yamaçtan aşağıya koşar giderim,
Zirvelerden bulutla taşar giderim.

​Ayazıyım gecenin, buz tutar tenim,
Özgürlük kokan o dağlar hep benim.
Gözlerim çakmak çakmak, sönmez ateşim,
Korku bilmez bu kalple yaşar giderim,
Zorlukları bir bir ben aşar giderim.

​Kemençenin sesiyle coşar bu kanım,
Giyerim fistanımı, şenlenir yanım.
Yaylanın çimeninde kaynar heyecanım,
Horonun ortasında uçar giderim,
Neşe dolu kapılar açar giderim.

​Zirvede duman duman dertleri sildim,
Ben bu dağlar içinde kendimi buldum.
Güneşin şavkı gibi ömre döküldüm,
Kuşlar gibi göklerde uçar giderim,
Gittiğim her mekana nur saçar giderim.

​Ilslık çalar kayalar, sesimi dinler,
Benimle yaşar durur ormanlar, inler.
Varsın karşıma çıksın o koca binler,
Kendi yolumu kendim açar giderim,
Bu dağların kızıyam, geçer giderim!
Yazan Şair:Zihni DERİN