Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Çatlamış topuklarını batır da tuzlu suya koş sevgi korunun üstünde...
Eski bir şiirini seçtim bu gün, ama hiç eskimeyen yürek vurgunları...
Dağ yamaçlarından koşuşlarım geldi aklıma, topuklarım kan revan...
Gün batımlı, imbat rüzgârları izmirin...
Ve çocuk rüzgârları sevdim, Kordonbuyu'nda yalnızlığımla...
Geç gelen hüzünleri atmak istedim başımdan ve sen çıktın karşıma hemşerimmmm...
Bugün mutluyum 'Dağlarca sevdim'...
Mustafa Yılmaz
İzmir
bu güzel şiiri paylaşan yüreği kutlarım...yeni bir hayat felsefesi gibi...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta