tozlu raflarda unutulmuş yırtık bir kitap gibiyim
param parça yüreğim kırık hevesim
tutunamıyorum artık hayallerime uykularım bulanık
solu yamıyorum uçsuz bucaksız
taş oluyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel demişiniz
dilinize sağlık
Şairce bir gözlem
ve şairce bir şiir...
Kutluyorum
Alirıza hocam,
selam ve saygılar.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta