Dağlar Kadar Yalnız Şiiri - Madu Bellaa

DAĞLAR KADAR YALNIZ

Kara bulut çöktü ufkuma, yalnızlık gölge gibi sararken, etrafımı.
Ağustosun ortasında fırtınalı kar yağdı yüreğimin şehrine.
Gidişin ile tufaflaştı hüzün sardı vuçut şehrimin her yerinde mevsimler. adını unuttu.
Ruhumda kanadı gurbetin yarası,
Her nefes seni hatırladı, içimde yanarak.

Göğün ışığı söndü, yıldızlar çekildi uzaklara.
Hicran her tınıda kalbime zehir gibi aktı.
Yokluğun köz oldu, deldi çelik gibi duvarlarımı.
Sevda kökünden söküldü, gönlüm darmadağın.
Hatıralar birer kırık, her an bir yıkıntıydı.

Bahar sandım vuslatı, açtım umuda yelkenlerimi.
Ama gidişin fırtına, savruldum her dalgada.
Sılamı senden dilendim, rüzgâr bile adını taşıdı.
Sözlerin hançer gibi saplandı ruhuma,
Kör düğüm kaderimde, ruhumdan kaçtım sessizce.

Kendi içime fısıldadım.. Dayan be koca dağ…
Ama yankılarda ismin, canımda örülen ağ gibi gerildi.
Hasret vurdu kıyıya, unutmak uçurum kadar derin.
Keskin rüzgârlar esti, bağlar talan oldu.
Sensizlik mezar sessizliği gibi çöktü üzerime.

Omzumda dağların yükü, nefesimde veda ağır.
Hatıralar sızlarken, sıla bekler geceyi.
Kaderin mührü vurulmuş, çekilmez eziyetle baş başa kaldım.
Dertler ezberledi ismini, yollar gurbete kördüğüm.
Gidişinle silindi bahar bildiğim her günüm.

Ayrılık geçmez iz, derinlerde kanayan.
Giden sendin, geriye kalan yetim bir ömür.
Aşk kalbimde saplı bir ok, her atışıyla kanattı.
Kıyamet koptu ruhumda, devrildi gönül surları.
Ama sevdam dimdik durdu, fırtınalar bile yıkamadı.

Giden sendin, geriye ben kaldım enkaz gibi.
Kalbimde saplı ok, acıyı her atışıyla yaşatıyor.
Ruhum yıkıldı, surlar çöktü içimde, sessizlik çığlık gibi.
Sevdam dimdik durur, fırtınalar bile deviremez.
Ve ben, dağlar kadar yalnız, adını haykırarak taşıyorum her nefeste...

MADU BELLA....
28..01..2026