Dağlanan Ömrüm Şiiri - Hasan Bahtiyar

DAĞLANAN ÖMRÜM
Her gidenin geride bıraktığı hasret, eritirken dağdaki karları... Ne sesin yetişir karşı kıyıya, ne elin uzanır o boşluğa. Avuçlarında birikmiş çamurdan başka hiçbir şeyin kalmadığında; en çok kendinden, en çok bu kararan sessizlikten kaçmak istersin. Şimdi bu kalabalık yalnızlığıma, bu bitmek bilmeyen geceye... Söyle.

Hep geçer derler de, insanın içini giderken nasıl yaktığını söylemezler... Bir gidişin peşine kaç 'ah' sığar, kaç gece kurban edilir bir çift gözde? Ağlama... Hiç değilse bu yangın sönene kadar, biraz daha dur karanlığında...
Dağlara çöken hasret, geceme düşen öfkeli karanlık... Artık toprak bile sırtını dönmüş bu gidişe. Bilmesen de, görmesen de sadece anlat; acıtmayan bir yer var mı bu dünyada? Söyle... Baksın bu gecede dağlanan ömrüme...

Hasan Bahtiyar
05/02/2026