Dağın Sırrı Şiiri - Salim Erben

Yıldızları sağar gümüş tasına,
Geceyi bağlamış tül yazmasına.
Kimse varamaz ki hiç arkasına,
Yolu duman sarmış bir çoban kızı.

Kekik kokusuna bulanmış hırkası,
Yamaçlar aynası, gökler sofrası.
Sussa da anlatır sessiz fısıltısı,
Kuzularla dertleşen bir çoban kızı.

Güneşin vurduğu ilk taşa konar,
Gönlü bir kor ateş, nefesi pınar.
Kendi gölgesinden ürker de yanar,
Yüreği bin parça bir çoban kızı.

Yazmaz kalemi, bilmez heceyi,
Gözüyle okur o kapkara geceyi.
Çözer mi dünyaya gelen bilmeceyi?
Dağlara emanet bir çoban kızı.