Meltemdi doğrudan yüzüme hafifçe esen
Günbatımının eseriymiş doğruysa söylenen
Kısa günün peşinden gece çok uzamıştı
O an gönlümü bir düğünün heyecanı sarmış
Suya inen yıldızlardan ay yüzünü asmıştı
Ağaç gölgesinden kökünden sökülürken
Düğümün çözülmesiydi bu binde bir görülen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta