Çürük Şiiri - Yusuf Aksakal

Yürü sen
Cebimizde çürüttüklerimizden mesulüz
Parmağında mülk edemediğin gönlüne yükmüş
Yürü bildiğini
İnsan ancak cebinde çürüttüklerinden mesul
Ben elimden kayıp düşenle dökmüşüm her tazeliği
Düşürüp taşırıp kaçırdıklarım gözümden
Onlar da Karışmıştır bir gönüle işte kamaşıyorlardır kendilerince
Aman dönüp göz dikme başkasının sandığına
Sandığından fazlası çıkınca
Yürü yürü
Meğer kaybettiğinin peşinden benimdi diye gezip böbürlenenler
Tüm sahip olduklarından kaçıyormuş
İnsan cebinde çürüttüp kokuttuklarından mesulmüş
Savurup döktüğüm ne yolumu ne yalnızlığımı tıkayabildi
Kendisini hatta geçtim kendisini
kesen tasan bilmeyen hemen bunun kendi kokmuş der ardından
Belli ki ağızlarının payı var senin pisliğinde
Bırak pervane onlar dilleri uçarı er geç onlara da siner azı fazlası
Her biri kokuş buruş başkasının çöplüğünde kalkar sabahı
Huyundan aklanmaya döner dillerinden yokmuş kaçarın
Sen yürü bildiğini bu onları daha da kirlettir
Çürüğün aslı bağrından kopanmış
İşte asıl yokluğu dibinde olup pisliğine kusacak yokken anlarsın
Bir sana tütüyor bu yangın
Gönlünün tadı sıfatını ekşitti mi
Ayar yavanın bakışı
İşte ahlı vahlı usanmak çelmeye başlar

Ahını başka vicdanlarda tartarsan
Hep neyden az kaldığın çınlanır
Okkalısı bumuymuş yüreğin
Başkalarının tokluğuna didinip durmakla
Kendi yokluğunu doyuramazsın
Ellere ne aşırdığınla iftahar
Ben ben diye inlettiirdim kalabalığı
Hepi topu kendimi kıyasladıklarımdan arta kalanmışım
Kendini bilen kendi olanmış
Apayrı olmaya koyuldum
kenndim olmaya soyunup.
Kakara kikiri bu kadarı çıplaklığın
Ben illeti örtmekmiş ayıplarını güya
Kaç gürültü kaplar bu rengini ki
Zaten kaç kara bağlasan yeter sesine
Ben tanısam yeter kendimi
Yabancısına sırnaşıp sevdirmek zehri
Bugün de yarına kaldım
Korkularımız hep kendi hesabına mı çalışır dersin
Ne zararlardan döndü gönlüm