Bir çok kez çaldım kapını, açmadın.
İçerde çok önemli konukların vardı çünkü.
Sonra gittiler hepsi birer birer,
Çünkü, senden önemliydi, gittikleri yerler.
Sonra yalnızlık girdi içeri
Kapıyı bile çalmadan!
"Yok mu kapımı çalacak biri" diye çok geçirdin içinden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta