Benim cümlelerim hep aynı başlar.
Biraz eksik, fazlasıyla noksan.
Ruhuma sinen her bir insan parçası, gidenlerin yarasını ilk günki gibi sarar .
Her başlangıç bir sona bağlanırken, her son yeni başlangıçları heybesinde toplar mı?
Kelimeler birbir çoğalırken dikiş tutmaz bir parçası yırtık düşünceler paçavrasını.
Benim cümlelerim hep başladığım gibi kalır.
Bir sokak lambasının altında ışığı sönene kadar bir parça güneş bulma umuduyla bekleyen gölge misali son bulmayı bekler.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta