Bir sabah göklerden süzüldü bir ışık,
Uyandı dağlar, sustu her fısıltı, her çığlık.
Karanlığa bir el uzandı, yandı umut,
“Uyan ey halkım!” dedi bir ses, “artık doğacak umut.”
O el Mustafa Kemal’in eliydi,
O ses, Anadolu’nun yüreğiydi.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta