Bir sabah göklerden süzüldü bir ışık,
Uyandı dağlar, sustu her çığlık.
Karanlığa bir el uzandı, umut yandı,
“Uyan ey halkım!” dedi bir ses, “Güneş doğdu artık!”
O el Mustafa Kemal’in eliydi,
O ses Anadolu’nun yüreğiydi.
Bir çift mavi göz, bir umuttu,
Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.
Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Devamını Oku
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.
Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta