Humay konuk zühre gile Der ki zühre deva dile
Dileğini kalem kalem De afağa güle güle
Zühre söyler evimde at Atta akıl deni bayat
Derim ata elin uzat Acip konuş atım uyat
Humay demiş zühre atın Evin islam kibel zatın
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta