Cumartesi Annelerin Dramı

Ey şiir yazan kalem, ey Fırat olup çağlayan diller
Bağrından yiğitleri, aslanları sökülüp alınan
Rüzgârda, yağmurda, kavuran güneşte
Usanmadan, menzil demeden
Her Cumartesi günü
Yüreğindeki hasret ateşi gürleşenlerin sesini duy
​Yanaklarında kanlı gözyaşı izleri
Hecesiz ve vezinsiz sancılarla birikmiş bir acı
O acı ki artık bir isyan ateşidir
Yollara düşüp Galatasaray Meydanı’na koşan
​Kuzuları çakallar sofrasında kaybolan
Umutları solmayan o annelerin dramı unutulur mu?

Ey kızıl şafak, ey yorgun tohum! Ey edepsiz sızı!
Ey kuytu köşelerde yüreklere düşen o ince ağrı
​Haberiniz var mı, onlardan?
Doğumları belli, kayıtları aşikâr
Lakin nefes alıp almadıkları karanlıkta bir sır
Tenleri daima karanfil kokan o fidanlar nicedir?
​Her Cumartesi
Yüreği ateş yağmuruna dönen anaların, bacıların
Ağıtlarla beklediği o canlar
Ermeni, Kürt, Türk, Alevi; fark etmeksizin koparılan
Hüseyin Toraman, Hasan Ocak
Hatun Işık, Cemil Kırbayır
Rupen Zartaryan ve daha nicesi
​Söylenmeli artık
Hangi isimsiz mezarda, hangi zindanda oldukları

Mehmet Çobanoğlu
07.11.2016
İstanbul