Işıklı ırmak gibi akardı.
Çocukluğumun fener alayları.
Yoksulluğumu örten karanlıklar da,
Yüreğim de! isyan da vardı rüyalar da.
Geceye sızardı, kaybolurdu gözyaşlarım.
Asri toprağa hep gece götürsünler isterdim.
Eller üzerinde, ışık saçan ateşin ardından.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta