Vakitsiz özlemlerin vardı senin,
sahip bile çıkamadığın.
Öyle istiyor,öyle özlüyordun ki,
sanki biraz daha istesen olacakmış gibi.
Uzatsan elini yakalardın yıldızları,
ama en yükseğe çıktığın anda düşüyordun.
Kendi yaran vardı senin,kimsenin bilmediği,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
