masamın başındayım
kağıt,kalem,klavye,ekran
artıklarınla avunur olmuşum
senli yaşam çoktan bitmiş,çoktan
ne kalmış elde durup bir baktım
birkaç resim,biraz hatıra işte
hani; en can yakanından
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Alışkanlıklar kalıcı, anılar geçici. Bir çubuk kraker neler anımsatmış. Tebrikler, sevgilerimle.
Öylesine bütünleşiyoruz ki sevda ile...Tebrikler. Sevgilerimle
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta