Çoruh'tan Bir Damla Şiiri - İlyas Memiş

Asırlardır vatanın bağrından akar Çoruh.
Sığmaz dar vadilere etrafı yıkar Çoruh.

Onu ne yüksek dağlar ne gür kaynaklar besler;
Onu bu kutlu yola engin denizler sesler.

Donduramaz en çetin, en soğuk kışlar onu;
Durduramaz en yalçın, en sarp yokuşlar onu.

Çoruh Anadolu’nun destanıdır çağlayan,
Çoruh’ta akan sular, su değil sanki volkan…

Şehitlerin kanıyla besler onu Kop Dağı,
Odur Şanlı Çoruh’a hayat veren kaynağı.

Toplanırdı dağların özünden damla damla,
Coşardı vadilerde her mevsim ihtişamla.

Koptu serin sularda ne zaman ki fırtına;
Bir ayrılık ateşi düştü bahtsız bağrına.

Akarken çağlayarak öz vatanında özgür,
Bir garip çeşme gibi yâd ellere dökülür.

Etmez onu teselli ne sel ne de yağmurlar,
Dindirmez hasretini her bahar eriyen kar.

Ayrı düşeli yurttan mahzun, bulanık akar,
Memleket sevdasıyla yüreği yanık akar.

Son bulacaktır bir gün Çoruh’taki bu hicran?
Kalkacaktır karanlık bulutlar ufuklardan?

Şahlanacak coşkuyla engin sularda Çoruh,
Türk’ü tüm deryalara hâkim kılacak bu ruh.

Kasım 2011