Çorabamı yatağa fırlattım yalnızlıktan bugün, çok durmadan yuvarlandığı aşağıya. Demek seviyormuş yani yataklardan düşmeyi. Ben de seviyorum ama yataklardan düşmeyi değil. Yeni bir şey öğrendim bugün, ben bir çorap değilmişim. Seni’
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta