Saatlerdir yolunu gözlüyorum ama yoksun
Göz dahi kırpmıyorsun çünkü umursuzsun
Geceler daha bir yorucu kalmadı umudum
Çöp bidonu yanına bırakılmış poşet gibiyim
Ne beni bırakırken umurundaydım
Ne de “şimdi geleceğim” dediğin yerin
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta