Çöp Şiiri - Alper Eğrikar

doktorların bilmeceleri var
koridorlar çokça anı taşır
çöp atmaya çıkmak duygu birikimidir
attıktan sonrası şiir
bu ne perhiz bu ne biçim söz
kiminde nazar var kiminde göz
koridorlar çokca sen
adım attığım her yer beni tanır
adını sorduğum herkes yalancıdır
seni görmek göz yanılmasına kapılmak
seni sevmek hayat gibi amaçsızdır
tempo beğenmediğin şeydir
ellerin sır gözlerin şiirdir
ağlamayı tarif edebilmenin yolu
arkana bakmanda gizlidir
yani kapanan kapıların sonu yok
içimde ırgat gibi koşma hissi
tarif edemiyorum şu anki gibi
ulaşılmayan şey çekici gelir
ulaşılan şey çöp atmaya çıkmaktır
hani vardı ya
sevdiğimi sen dahil herkesin bilmesi
bilmek yetmez yaşamak lazım
sevmek yetmez ağlamak lazım
aşksız hayat çöpün yanında biraz durmaktır
sensiz hayat çöpün içine balıklama dalmaktır.

alper eğrikar