Çölde kurumuş bir ağacım ben
Ne meyve verebilirim, nede yapraklarım var
Dallarımda bir filiz, tabanımda gölgem yok
Onun için ne çobanlar bunun farkında, nede yolcular
Çölde bir kurumuş ağacım ben
Öyle bakar dururum savrulan kumlara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta