çöl ve hüseyin
ıssız bir şehrin pençeleri tarumar eder göğsümü
şerbetine kanmak zehrinde
ve susuz kentlere su taşıyan karınca hikâyesi
ibrahim makamında...
od'un odu sızlatmayacak bilirim
hangi çölün bağrı yanardı ki hüseyin kadar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta