ÇÖL GİBİ
Gençliğimde dost bağında gül oldum
Yaşlanınca öz canlara el oldum
Naçar kaldım ağlamaktan kör oldum
Bağrım yandı sahra gibi çöl gibi
Dost evinde konuşmayan dil oldum
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta