Cemaline yanıp tutuşurken özleminden ey güzel!
Sonsuzluk boşluğunda iğne deliğini arar dururum.
Dert yüklü devenin hörgücünde erirken zaman,
Sensizliği bir içim su gibi geçer mi sandın yine?
Issız çölde sana hasret kaldı yanan dudaklarım,
Bir serap belirir uzaklardaki vaha sandığım yerde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta