Çok Yoruldum Ben Şiiri - Mucize Şiirle

Çok Yoruldum Ben…”

Halbuki ne çok yoruldum kendimden.
Aynaya her baktığımda
başka birini teselli etmekten,
kendime sıra gelmeyişinden.

Üzülmekten yoruldum,
sebebini bilmediğim ağırlıklardan,
bir cümleyle dağılan ama
gece olunca geri dönen hüzünlerden.

Ağlamaktan yoruldum,
sessizce, kimse duymasın diye
yastığa gömülen gözyaşlarından.
Güçlü görünmenin
ne kadar gürültülü bir yalnızlık olduğunu
öğrenmekten yoruldum.

Olmayacak hayallerim için
umut etmekten yoruldum.
Bile bile düşmekten,
bile bile beklemekten,
“belki bu sefer” diye
kendimi kandırmaktan yoruldum.

Her sabah yeniden
toparlanıp hayata çıkmaktan,
içimde fırtına varken
“iyiyim” demekten yoruldum.
Kimse sormazken
kendimi anlatma cesaretini
içimde saklamaktan yoruldum.

Çok yoruldum ben…
Gidenlerin arkasından
olmam gereken kadar güçlü durmaktan,
kalanların eksikliğiyle
tam gibi yaşamaktan yoruldum.

Kalbimi defalarca
aynı yerden kırdırmaktan,
sonra o çatlakları
çiçekle kapatmaya çalışmaktan yoruldum.

Biraz da
hiçbir şey hissetmemekten korkmaktan yoruldum.
Çünkü üzülmek bile
yaşadığımı hatırlatıyordu bana.

Çok yoruldum ben…
Ama yine de
içimde küçücük bir yer,
inatla yaşamayı savunuyor.
Belki bu yüzden
yoruldukça kırılıyorum,
kırıldıkça hâlâ buradayım.

Ve belki de
en çok bundan yoruldum:
Vazgeçememekten.

Söz : Mucize