Çok Yorgunum Be Usta Şiiri - Hamit Atay

Çok Yorgunum Be Usta

Çok yorgunum be usta,
Bir ömür geçmiş omzumda,
Kırık sevdalarla, eksik umutlarla,
Bir yanım hâlâ çocuk,

Bir yanım çoktan yaşlanmış zamana…
Her gün biraz daha eksiliyor içim,
Gülüşlerim solmuş fotoğraflarda kalmış,
Yorgun dizlerim, yorgun kalbim,

Bir sevdayı taşıyor hâlâ,
Bitmiş, unutulmuş, ama hâlâ yakıyor…
Çok yorgunum be usta,
Ne düşlerim tutuyor beni,

Ne de yolların bir sonu var.
Yürüdüm, sustum, bekledim,
Yine de varamadım hiçbir yere.
Bir gece gibi çöktü hayat üstüme,

Bir kandil gibi söndü umutlarım.
Yalnızlığın sesini ezberledim,
Duvarlar bile dinlemiyor artık,
Sanki ben bile kendimi duymuyorum.

Bir şarkı çalsa uzaktan,
Bir rüzgâr esse saçlarıma,
Yine o eski ben olamam,
Çünkü kalbim artık taş kesildi,

Ve gözlerim ağlamayı unuttu.
Çok yorgunum be usta,
Ne kalemim yazmak ister,
Ne kelimeler dökülür dilimden.

Bir aşkın küllerini savurmuşum,
Ama dumanı hâlâ gözlerimde.
Bir zamanlar kahkaha atardım içten,
Şimdi sessizliğe tutunuyorum.

Bir dost omzu arıyorum bazen,
Ama ellerim havada kalıyor,
Kimse tutmuyor artık bu yüreği.
Çok yorgunum be usta,

Bana bir sigara ver,
Bir de demli bir çay…
Otur karşıma,
Susalım birlikte biraz.

Belki o sessizlikte buluruz kendimizi,
Belki o sessizlikte dinlenir yürek.
Çünkü ben artık
Ne sevinci tanırım,

Ne de kederi…
Bir çizgi gibi yaşadım arada,
Ne tam vardım,
Ne de tam gittim hayattan.

Çok yorgunum be usta…
Ama yine de söyle,
Bir şiir daha yazayım mı bu gece?
Belki içinde biraz sen olursun,

Biraz ben…
Ve biraz da yorgun insanlık…

Hamit Atay