Düzensiz, aceleci,
gümbürtüye gelmiş bir kalabalığım ben.
hem dağınık, hem tarzımın rahatsızı.
Bu yüzden; hiçbir cümlenin sonu olamamanın
‘çok noktalı’ sancıları yüklü yazılarıma.
Savunma içgüdüsünün çok sevdiği
bol ‘ama’lı bir yaşam bu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bireysel bilincin yarılmasından etrafa saçılmış sözcükler bunlar...okumaya doyamadığım bir şair daha...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta