Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
en iyi bi şekilde anlatmışsın erkekleri :)))) çok güzel teşekkürler
Sn. Şiir Sever
Yine özenle, dikkatle okuduğum bir şiiriniz daha.. ne denli gerçekçilik yükü taşıyor !. Çok yazık !.. insanımız yeterince çağdaş olamadığı için, egoizm ( bizler bunu bencillik olarak kullanırız), dünyada sadece ben yaşıyorum sanırlar.. Nedeni,
kendilerini kaf dağında görmeleri, başkalarını küçümsemeleridir.
Lütfen size önem vermeyenlere siz de önem vermeyin.. bunun en doğrusu bu olsa gerek ..
Başarı ve sağlık dileklerimle efendim..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta