Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
çoğul zamanlardı..
imkanların paylaşılıp, acıların bölüşüldüğü..
ardında...
soluk kır çiçekleri ve menekşelerin arasına katlanmış
anılar bıraktın.
hep bilmediklerimizi konuştuk..
söyleyemediklerimizi yutkunduk...
şimdi...
tüm anılarımı toplayıp.
uzun bir yolculuğa çıktım!
.........
Kısacık dizelerle ve insanı yüreğinden vuran sözcüklerle harika..harika...Yürekten tebrikler...
Çok hoş ve etkileyici bir şiir, teşekkürler paylaşımıznız için.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta