Sen bir tepeden masal gibi geldiğinde gözlerime,
ben kendi masalımı terk edip, gözlerine benzeyen bir deniz seçmiştim kendime.
Bana aşkı öğretmişsen yorgun, kirli bir otel odasın da
bırak isyanım tam olsun yüreğimin sessizliğindeki kıyamete…
Bilirim, sen kendince bir hayatı onarmaya düşkünsün.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta