siz değil miydiniz yoksa
karanlığın içinden çağıran bizi
sesiniz yankılandığında adım adım
karanlık şehrin ıssız sokaklarında
adımızı unutarak koştuk dört bir yana
sessizlikte kaybolduk oysa
yalnızlıklarımızın imbiğinde damıttık umutları
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta