Çocukluğun Geldikçe Aklına

Çıkmaz bir kuyuya düşmüşse
Bu kalp,bu baş, bu beden,bu göz
Sanma ki oracıkta biter acılar
Diller susar,edemez iki söz...

Halbuki ne kadar konuşulacak
Ve dertleşilecek dertler vardır
Bitmeyen işleri, koşuşturacak
Koklanacak gülleri vardır.

Ağlayacak,geldikçe çocukluğu aklına
Emdiği sütü,en sevdiği yakını
Annesini hatırlayacak nefes aldıkça
Gün üstüne gün düşmeden.

Bahar çimeni gibi yeşil yeşil
Umutları hayalleri filiz filiz
Tazeyken,kopartıldığı gelecek
Mayıs papatyaları gibi,üzülerek

Çocukluğunu bıraktığı günler geride
Top oynayıp,ortada sıçan oynayıp
Mutluluktan,uçarcasına havalanıp
Anıları görünecek gözlerine

Geldiği durumuna hayıflanarak
Temizlerken vücudunun her zerresini
Çıkaracak acı gözyaşlarını
Zehrini dışarıya akıtır gibi...