çocukluğumu özledim,çokluğumu,
sadece ekmeğe suya yokluğumu.
tahta dolap banyomu,
demir teneke somyamı
annemin tararken yolduğu saçlarımı özledim.
Çocukluğumu özledim ben
ne kaldı ki dünden?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bir benmi duygusalım diye düşündüğüm oluyor
yoksa paylaşımı bana hitab ediyor
kutlarım yürekten yazarı
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta