Nefesin havada asılı kaldığı ,
Buz gibi zamanlardı.
Akşam olunca;
Kasabaya inerdi yaban hayvanlar.
Bizlerse soğuktan değil korkudan çıkamazdık sokağa.
Ama gözümüz,gönlümüz sokaktaydı.
Kış öyle soğuktuki ;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta