Çocukluğum Şiiri - Nebi Durmazoğlu

Ben babamı dört yaşımda kaybettim
Dayanacak bir desteğim olmadı
Zorluklara göğüs gerdim sabrettim
Umutlarım hedefini bulmadı

Oraklarda önde ata binerdim
Köşeleri biraz yavaş dönerdim
Akşam ezanında attan inerdim
Çok ufaktım ondan yüzüm gülmedi

Makineyle ekinleri biçerdik
Dereden kaynayan sudan içerdik
Bitirince başka yere geçerdik
O sıcakta yandım kimse bilmedi

Kayış toka ayağıma batardı
Bez sarardım onu bile yırtardı
Atlar bazen birbirine sürterdi
Kimse durup ayağımı silmedi

Çocuk yaşta birçok meslek denedim
Çıktım yola yazmış kışmış demedim
Çoğu zaman öğlen yemek yemedim
Neşelenmek hiç içimden gelmedi

Durmazoğlu geçerli bir meslek bul
O mesleğe sıkı sarıl karar kıl
Elektrik işleriydi en makul
Başka işte hiç hevesim kalmadı