Nurettin Polat Çamlıbel
Yaşayamadığım çocukluğumun
hep eksikliğini duydum yıllarca,
öksüz büyüdüğümdendir belki de.
insanlardan görmediğim ilgiyi vefayı can
dostlarım da buldum.
Ondandır belki, nerde sahipsiz bir
canlı görsem ta içim sızlar…
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta